Werken om te (over)leven?

Ik zag van de week een bericht op LinkedIn over ziekteverzuim. Dat 74% van de meldingen bij de bedrijfsarts, gaan over burn-out en overspannenheid (cijfers 2017).

Daar reageerde ik op. Terwijl ik aan het typen was, betrapte ik mezelf erop dat ik niet kon stoppen en enorm veel emotie voelde bij dit bericht. Ik weet wel hoe dat komt. Het is een thema dat al bij me speelt sinds mijn kindertijd…

Dus daarom maak ik er nu een blog over. Twee stuks zelfs, want ik wil me niet inhouden en ja ik ben lang van stof want zo schrijf ik nou eenmaal. Ik wil geen half verhaal vertellen. Ik wil met je delen hoe ik dacht en nu denk. Wat mijn visie en missie is. En ik hoop dat ik je daarbij inspireer of aan het denken zet. Of je nou werknemer bent, of je blij of niet zo blij bent in je baan. Ook als je werkgever bent, HR manager, teamleider of directeur.

verkeer

Mag ik een momentje van je tijd?

Lees dit als je wilt en neem even de tijd er je eigen gedachten over te vormen, maar vooral ook even te horen wat je gevoel zegt. Gewoon als mens. Maak je geen zorgen, niemand hoeft het te weten als je het niet wilt delen. Voel het gewoon even. En vraag je dan af: Is dit mijn gevoel, of is dit de stem van mijn angst en conditionering? 

Naïviteit of wijsheid?

Ik denk dat ik een jaar of 12 was, de leeftijd waarop je “wat serieuzer” gaat nadenken over wat je wil worden als je later groot bent. In mijn geval dan, ik was gewoon nogal een serieus kind dat elke dag de problemen in de wereld overdacht en ze wilde oplossen.  Ik wilde schrijfster worden, mensen helpen en ook kok worden en iets met biologie ook wel. Nogal verschillend die 4 dingen. Maar ik vind dat ik nu toch aardig dicht in de buurt kom bij die dromen 😉 Soms hoef je niet te kiezen!

Maar goed, ik had dus ook zo mijn mening over het “werkende grote mensen leven”. Ik vond het als kind nogal een vaag iets. Je ouders gaan weg en komen terug en je hebt niet echt een idee wat ze daar doen, op dat “werk”. Maar het zal wel belangrijk zijn, want ze zijn er vaak. Mijn vader althans, mijn moeder is pas toen we wat ouder waren, weer begonnen met part-time werken. Beiden werkten ze in loondienst. Vaste uren, vaste werkzaamheden. Zoals-heel-veel-mensen. Dit was de wereld als je groot was in mijn ogen. kind

Ik had veel overtuigingen (die denk ik de meeste mensen nog steeds als volwassene hebben), waar ik pas recent los van aan het komen ben. Ik dacht dat het moest, dat het nou eenmaal bij het leven hoort. Dat je gaat werken omdat je geld moeten hebben om van te leven, soms zelf te overleven. Om voor jezelf en je kinderen te kunnen zorgen. Dat je als je thuis komt moe, geïrriteerd of leeg gezogen bent. Dat is het offer dat je brengt als volwassene. Dat is normaal. Dus niet zeuren en gaan met die banaan! Dan ben je stoer en sterk en succesvol! Toch?

Alles in mij schreeuwde: “Dit wil ik niet! Dit is niet normaal! Dit moet anders! Dit is niet waar deze wereld voor bedoeld is! Waarom doen mensen zichzelf dit aan?”

Belofte aan mezelf

Ik was vastberaden om het anders te doen. Ik maakte 2 beloftes , in stilte, aan mezelf:
1: Ik zou nooit fulltime gaan werken
. Dan maar een kleiner huis, dan maar spullen weg, maar ik zou mijn hele leven lang part-time gaan werken.
2: Ik zou iets gaan doen wat ik echt leuk vond om te doen. Niet dat lijden, niet met tegenzin. Ik wilde nut hebben, echt bijdragen en de wereld een stukje mooier maken.

Belofte 1 ben ik altijd na gekomen. Ik kwam er ook openlijk voor uit in sollicitaties of wanneer mensen er naar vroegen. Dit voelde en voelt super fijn!

Belofte 2, daar ging ik de mist in, letterlijk en figuurlijk. Niet dat ik me zwaar ongelukkig voelde in functies; mijn eerste baan vond ik zelfs super fijn (eigenlijk vooral om de fijne leidinggevenden die ik had en de sfeer op de werkvloer). Maar ik was gewoon nogal ver afgedwaald van mijn dromen. Ok, er valt altijd wel iets uit te halen. Ik gaf bv adviezen op gebied van graafschadepreventie. Dat hielp particulieren en  bedrijven om ongevallen te voorkomen met bv kortsluiting, shocks en gasexplosies. Natuurlijk speelde geld ook een rol. Niet onbelangrijk, ik hielp zeker mensen, maar het was niet echt de manier van mensen helpen die ik diep van binnen voelde.

Ik was ook regelmatig ziek en voelde soms iets knagen, iets dat ik snel weer wegduwde. Want ik had de overtuigingen over leven en werken stiekem toch overgenomen. Met wie je omgaat, daar raak je mee besmet. Ik was die hamster in het rad geworden. Ik ging mee met de massa en ik had mezelf ervan overtuigd dat ik het goed deed. Dat ik het leuk vond. Zelfs na een burn-out (wat een mix was van werk- en prive omstandigheden) had ik het nog niet helemaal door. Maar een paar jaar later, na een functie switch die niet goed uitpakte, viel het kwartje.

Burn-IN!

Dus heb ik het roer weer omgedraaid en ben gekeerd. Niet dat ik terug naar het verleden wilde, of dat ik spijt had. Ik ging juist een nieuwe weg in, de toekomst tegenmoet. Ik vond het spannend, eng, ik twijfelde soms en discussieerde met het duiveltje op mijn schouder. Maar ik volgde de goede weg, die van mij gevoel. En als je dat doet, dan voel je dat je wind mee hebt. De goede weg betekent niet dat je nooit meer angsten of negatieve gevoelens hebt. Elk pas gaat met hobbels en kuilen gepaard. Soms ga je 3 stappen vooruit en dan weer 2 terug. Maar “over all” voel je je goed, energieker, iets wat sprankelt van binnen wordt weer gevoed. Je weet gewoon dat je de goede kant op gaat. Zelfs als je het eindstation nog niet helemaal helder hebt.

Nu, na jaren, ben ik waar ik wil zijn, ook al ben ik nog maar net gestart. Ik doe het werk dat ik doe, terwijl het niet als werk voelt. Het voelt als het voeden en leven vanuit mijn ziel, mijn mijn missie. En ik voel vervulling en dankbaarheid dat ik nu op mijn manier, de wereld een stukje mooier mag maken. Mensen stapjes op weg mag helpen om hun leven fijner te maken en de last lichter. Daar leef ik voor! Dat is het BURN-IN principe. Zo kom je uit je burn-out. Neem rust, zorg voor jezelf en dan: Become that fire starter! Vind waar jouw vuurtje van aan gaat en volg dat pad. Een batterij wordt niet alleen opgeladen door het tijdelijk vermijden van prikkels (wat wel een belangrijke fase is hoor, die rust), maar ook door een drijfveer. Een why. Iets om je bed voor uit te komen. Dus ga ervoor, BURN-IN! 🙂

Nu zeg ik niet dat iedereen zzp’er moet worden. Je kunt prima 100% op je plek zijn in loondienst. Het is alleen zo dat je dan te maken hebt met 2 kanten: jij als individu en je werkgever. Als jij volledig op je plek zit, maar de aansturing of begeleiding in zware tijden, mist of deze niet aansluit, kan dit tot grote conflicten zorgen. Ik voel het als mijn missie, om zowel aan de kant van het individu, als de kant van het bedrijf, positieve veranderingen te bewerkstelligen, zodat deze hobbels samen genomen kunnen worden. En beiden er sterker uit komen ipv groeiende conflicten, extreem langdurig verzuim, of zelfs met elkaar gaan breken.

De moraal van dit verhaal

Werken is niet alleen maar om te (over)leven. We zijn als wereld, als maatschappij aan het veranderen. Of je dat nou leuk vind of niet. Gevoel, diepgang, zin van het leven, stress, spiritualiteit (en dat hoeft absoluut niet zweverig te zijn), hebben tegenwoordig veel meer aandacht nodig. We zijn ontwikkeld als mensheid. Daardoor werkt de oude manier van regels en controle en “oppermacht” nou eenmaal niet meer.

Ik ben begonnen als observator, zoals iedereen begint als kind, je observeert de wereld en neemt het in je op als een spons. Daarna wordt je steeds meer zelfstandig een participant van het (werkende) leven. Of je nou mee doet als hamster, of al gelijk sterk en moedig je eigen pad loopt. Het maakt daarin niet uit welke status je hebt. Het zegt niets over jou. Het maakt niet uit of je het afval dagelijks ophaalt (halleluja, wat een respect heb ik voor de mensen die dit werk doen, stel je voor dat we geen schone straten hadden!?), of leiding geeft aan een bedrijf van duizenden mensen. Het gaat om jouw pad en hoe je je werk uitvoert op de positie waar je je bevindt. Hoe hoger je positie, hoe meer verantwoordelijkheid je hebt. Niet alleen over de cijfers voor je bedrijf (want die verantwoordelijkheid is makkelijk te voelen he? Die focus is er vaak al meer dan genoeg), maar ook voor de mensen en hun gezinnen, die voor je werken.

Hoe dicht sta je bij jouw missie? Leef je naar jouw waarden, of verwacht je alleen maar dingen van anderen? Doe je wat je hart en je ziel je vertellen? Handel je uit angst of vanuit vertrouwen? Hoe zou jij je als werknemer voelen als jij jezelf als leidinggevende zou hebben?

Kleine oefening: Ga eens terug in de tijd, naar hoe je als kind was. Nog puur en zonder die volle rugzak met ervaringen. Wat wilde je toen? Wat was toen jouw missie? Wat wilde je ervaren in dit leven? Hoe wil jij dat mensen aan je terug denken als je er niet meer bent?

missie

Ik geloof dat dit een van de redenen is, waardoor de burn-outs door ontstaan. Als je te lang of te ver afwijkt van jouw pad, krijg je steeds meer signalen daarvan. Alleen horen we die soms niet. Elke ziekte begint in je geest, gedachten en emoties. Je lichaam is slechts het fysieke stuk, waarin het gemanifesteerd wordt. Waardoor je soms letterlijk een halt toegeroepen wordt. Het is een boodschap die je moet zien te lezen en begrijpen.

Als er iets niet matcht in jouw realiteit, met wat jij van binnen wilt doen, met wat jouw ziel nodig heeft, dan wordt je ziek. Als jij jezelf niet stopt en omdraait, stopt het leven jou wel. Net zo lang tot het kwartje valt…

De reactie van het bedrijf

Een burn-out treft niet alleen de werknemer (en zijn of haar gezin), maar natuurlijk ook de werkgever. Hoe gaat jouw werkgever hiermee om?

Of, als jij die werkgever bent: hoe ga jij om met jouw burn-out medewerker? Hoe handel je? En nee, verwijzen naar (en je verschuilen achter) een protocol is niet wat ik bedoel. Protocollen zijn door mensen gemaakt en kunnen gewijzigd worden. Denk je nu dat je daar geen invloed op hebt, als jij de bigg boss niet bent? Verdiep je dan eens in de MMM (millimeter movement). Dat is kort gezegd, de (wis)kunde dat een kleine stap een enorm resultaat kan behalen. Als je dit effect even goed wilt begrijpen en voelen, lees en kijk dan hier. Ookal sta je onderaan de lijn, ook al ben je klein, ook al neem je een mini stap, jij kan het verschil maken in de wereld, echt waar.

Door jouw opmerking, gaat jouw buurman erover praten op een feestje, iemand die dit hoort praat met zijn neef die in de politiek zit, die praat erover op zijn werk en voor je het weet verandert er een wet, die de wereld verandert.
Maar het begint altijd met een eerste stap. Wil jij je stappen zetten vanuit angst, of vanuit moed en echtheid?

Wil je meer lezen?
Lees hier deel 2 van deze blog

 

Ben jij een werkgever die het anders wil doen? Merk je dat de oude manier niet meer werkt en ben je nieuwsgierig hoe het ook kan?
Wil je vanuit zachte kracht  mensen leiden en zoek je inspiratie en handvaten om dat te doen? Neem dan contact met me op om het hierover te hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *