Werken om te (over)leven, deel 3

Leaders hold a position of power. “Those who lead” inspire us.

We follow them, not because we have to, but because we want to.

We follow them, for ourselves.

Dit is een uitspraak van Simon Sinek. Deze liet me niet los toen ik hem hoorde, omdat het bij mij weer 1 van mijn missies triggert: het bewustzijn in de wereld te vergroten. hoe doen we het en waarom. Met name hoe we werken, hoe we het systeem van scholing, banen en organisaties, hebben opgebouwd. Bij dezen, wees welkom  om een kijkje te nemen in mijn geest . Wie weet, raakt het ook iets in jou.

Kleine disclaimer: Ik gebruik hier heel wat algemene termen en stop heel wat mensen in hokjes. Bedenk hierbij dat ik dit niet zo bedoel en in mijn essentie ook niet doe. Het is mijn manier om mijn punt over te brengen, dus hopelijk kun je door die woorden/ hokjes heen lezen. Misschien dat ik over een tijdje zover dat ik meer specifiek en op een meer neutrale manier woorden kan kiezen die minder generaliseren. Maar als ik het nu “correct” en “netjes” ga opschrijven sla ik de plank mis. Dit is, op dit moment, de enige manier waarop ik mijn vurige missie en wens, de wereld in kan slingeren. Dus, vergeef me alsjeblieft en lees alsjeblieft tot het eind.

leiderschapJe hebt leiders en je hebt managers

Wat we lezen in Sinek’s quote: het verschil tussen leiders en “degenen die leiden”, klinkt misschien wat verwarrend (zeker in de Nederlandse taal, die ik toch al niet erg sexy vind), maar is erg belangrijk. Eigenlijk zouden we er twee verschillende woorden voor moeten hebben. Daarom de kop van dit onderdeel, even in mijn eigen woorden: je hebt leiders en je hebt managers.

Het verschil zit hem in het effect dat je met je woorden, gedrag en uitstraling teweeg brengt. Echte leiders zorgen ervoor dat mensen voor of met je willen werken,  je willen volgen, vanuit intrinsieke motivatie. Jij raakt iets in hen, waardoor ze vanuit hunzelf iets voor je willen doen. Vaak iets, waar ze zelfs ook iets bij “winnen”. Dat kan bijvoorbeeld voldoening zijn, nuttig voelen, verbondenheid, het ervaren van vrijheid en zelfstandigheid, iets leren dat ze willen leren, etc.

Managers (ok sorry ik scheer ze nu allemaal over een kam, maar over het algemeen werkt het zo, no offence!), leiden een afdeling of team, vaak vanuit ratio, methodes, technieken. Je wordt doodgegooid met de opleidingen op dit vlak. Ze krijgen een opdracht (van hun leidinggevende of in het geval dat ze CEO zijn, van zichzelf) en gaan hieraan werken. Ze zetten een doel neer en geven taken aan de teamleden, om dit uit te voeren. En die teamleden moeten “gemanaged” worden. Het voelt voor mij altijd als een herder, die probeert alle schapen braaf in het hok te houden, ze de juiste richting op de sturen.

Hoeveel energie en moeite kost dat wel niet? En hoe straf je de schapen af? Hoe stuur je ze bij? Hoe ga je om met oude starre schapen, of met eigenwijze jonge lammeren?

Dus: welke van de twee ben jij, een leider of een manager? Welke wil je zijn? Ben je hier om te inspireren of om te genieten van je status / machtspositie? Welk gevoel borrelt er in jouw als je kijkt naar jouw onderlaag?

En deze: zijn jouw schapen geïnspireerd, of geconditioneerd, misschien wel geblokkeerd?

leider

Wat gebeurt er in “jouw” kudde?

Bij de kerstborrel krijg je dan vaak fantastische speeches over hoe geweldig het resultaat is en dat ze trots zijn op iedereen en het niet zonder Jantje en Pietje hadden gekund. Heel mooi en ook vast waar. Maar hoe vaak zie jij werknemers, die door zulke toespraken juichend en stralend de deur weer uit gaan? Hmmm… vaak is het even uitzitten tot het buffet komt en de biertjes. Dan wordt het pas echt gezellig, daar komen we voor. En dat werk? Ja dat hoort erbij. Dat doe je in ruil voor je salaris.

Hoe zou het zijn als de schapen met je samenwerken? Je ze de ruimte geeft om te blaten en te springen? Hoe zou het zijn als ze vanuit zichzelf de kant op lopen die jij voor ogen hebt? Hoe zou het voelen als je beseft dat jij helemaal geen herder bent, maar gewoon verkleed bent en ook nog op een stel blinkende klossen staat. Dat je eigenlijk zelf ook een schaap bent? Dat je jezelf opnieuw kunt gaan ontdekken en misschien een bron in jezelf vind, van waaruit je de andere schapen kunt inspireren en ze kunt leiden, als een gelijke?

Het begint met een wens en/of noodzaak

WOW…..als het zo zou gaan, overal, zouden we een prachtige wereld hebben. Ik krijg altijd kippenvel als ik me dit voorstel. Maar ik hoor je denken: “zo werkt het niet”, “mensen hebben regels nodig”, “als we ze niet controleren gaat het helemaal mis” etc etc. Ik heb 1 vraag voor je: is dat echt zo? Heb je het geprobeerd dan? En zo ja, was dat een trucje of was dat authentiek, was het echt? Zie jij het verschil tussen regels en sturing?

Wij mensen hebben zelf deze bedrijfsstructuren opgezet, zelf verzonnen, veelal door mannen en daardoor vooral vanuit ratio. Het is nu 2019. Het is tijd voor een nieuwe kijk, voor nieuwe besluiten, voor echte leid(st)ers, die leiden vanuit gevoel en vanuit een pure plek. Met gevoel bedoel ik dus niet zoetsappige emotie, maar een vurige kern van “drive”, motivatie en levenskracht. Niet de missie bedrijf, maar volgens hun eigen missie. Zorgen dat hier de overlap zit. Als we deze structuren zelf hebben verzonnen, kunnen we er ook zelf voor kiezen het anders te doen. Niet uit automatisme maar blijven doen zoals onze voorouders het ook deden. Dat is pas makkelijk en dat is pas schaapachtig!

De burn-outs en bore-outs vliegen je om de oren, de aantallen worden alleen maar groter. Gelukkig worden steeds meer mensen zich bewust van de voortekenen, of nemen de tijd (je hebt haast geen keus als je gevloerd bent) om te onderzoeken waardoor ze “uitgevallen” zijn en wat ze eraan kunnen doen om het te voorkomen. Super goed, super sterk. Maar wat is de rol van de organisatie, van de werkgever hierin? Behalve een schema en “plan van aanpak” voor terugkeer, koffie drinken n proberen niet te veel te pushen?

Waarom wordt de wake up call niet gezien en gevoeld, dat het anders moet? Is het niet duidelijk genoeg misschien? Zijn de aantallen en de financiële consequenties nog niet hoog genoeg? Dan is hier de wake up call: DING DONG!

Tijd om te handelen en te veranderen. Niet vanuit angst, maar vanuit het vertrouwen en het verlangen naar een andere manier. En vooruit, voor wie toch van cijfers houdt: vanuit de noodzaak om iets te doen aan het groter wordende ziekteverzuim.

Wie vind het leuk dan, al die files, dat 9 tot 5, inklokken, uitklokken, met je kind van oppas naar oppas moeten zeulen, met je vrouw ruziënd over wie er dit keer bij jullie zieke kind blijft (en dus gezeur met de baas op zijn of haar nek haalt). Verplicht over te werken, zonder salaris, “omdat dat nou eenmaal bij de functie hoort”. Gehoorzamend en gedreven vanuit angst, omdat anderen het ook doen. Anders raak je je baan kwijt. Zo hoort het. Toch?  Niet dus! Lieve mensen, dit is gewoon moderne slavernij. Laat die maar eens binnenkomen.

Echt binnenkomen.

En kijk jezelf dan eens in de spiegel aan.

Onze gift is onze vloek geworden

Wij mensen hebben een gave, die planten en dieren niet hebben. We hebben een bewustzijn en manieren om te creëren, die haast onbegrensd zijn. We kunnen naar de maan, we kunnen DNA manipuleren, organen vervangen. Maar we leven in een (werk)wereld die ons uitput, ongelukkig maakt, onbeschikbaar maakt voor het leven. Als we alles kunnen maken, waarom maken we dan niet organisaties die gezond zijn? Waarom bedenken we dan geen manieren om allemaal te kunnen leven met voldoende voedsel, onderdak, vrijheid en luxe (zoals licht en warm water), zonder dat we onszelf hiermee verwoesten? Het creëren van banen en grote bedrijven was toentertijd een stap voorwaarts. Nu zijn we meer ontwikkeld dan ooit, maar we zijn doorgeschoten. Het begint bij dit besef: We zijn doorgeschoten en streven ons doel voorbij.

Nu kunnen we de beslissing nemen om het anders te doen, zodat wat wij creëren, ons oorspronkelijke doel weer dient: een vrijer, gelukkiger, gezonder en zorgelozer bestaan.

NB: Er zijn, naast de verantwoordelijkheid van de werkgever, ook andere manieren om zelf je eigen geluk en gezondheid in de hand te houden. Zie hiervoor mijn andere blogs, of boek een consult.

Dit was het voor nu. Bedankt voor het lezen. Laat gerust een reactie achter, of deel dit, als je mee wilt werken aan het echte nieuwe werken.

———————————————————————————————————

Ben jij iemand die voelt wat ik probeer over te brengen? Heb jij de moed om na het lezen van dit verhaaltje, ook daadwerkelijk een eerste stap te nemen? Om in actie te komen, als pionier? Wil je  met mij samen werken, of gewoon even sparren? Ik ontmoet je graag, stuur je gerust een bericht. De wereld heeft pioniers nodig. 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *