Werken om te (over)leven? Deel 2

Dit is het vervolg op de blog ” Werken om te(over)leven?”. Heb je die nog niet gelezen? Lees die dan hier eerst even.

Heb je jezelf ook echt even tijd gegund om na te denken over de vragen die ik gesteld heb in de blog? Mooi! En nu dan?

Nou, nu ik je (hopelijk) aan het denken heb gezet, zou ik heel graag een aantal voorstellen willen doen. Omdat het nogal uitmaakt of je werknemer bent of werkgever maak ik daarom even 3 kopjes met weinig originele, maar duidelijke titels. Eerst iets over geld en mijn “mind traveling”. Daarna even concretere tekst onderverdeeld in een kopje voor de werknemer en een voor de werkgever.

Haal eruit wat je aanspreekt en laat de rest voor wat het is. Het is mijn intentie om anderen aan het denken te zetten en mijn eigen eerste stappen te delen, op weg naar Nederland 2.0.

Geld

Soms is het waardevol om even uit te zoomen. Uit je leven, een onderwerp of een emoties. Nu zoom ik even uit op het onderwerp ” het werkende leven”:

Werken is een redelijk nieuw concept, in de vorm waarin wij het nu kennen. Als je terug gaat naar de oudheid, onze voorvoorvoorvoorvaderen, deed je gewoon wat nodig was om te overleven: Je verzamelde bessen, ging jagen op een wild dier, vlocht manden, ging water halen, zorgde voor de kinderen, kookte, je vertelde elkaar verhalen om kennis en wijsheden over te dragen en te ontspannen, waste kleren, bewerkte het land om voedsel te verbouwen, etc.

vroeger

Je werk was dus je leven en je leven je werk. Als je moe was ging je rusten en als je baby honger had ging je die voeden. Geen tijdscorsetten, geen hoge verwachtingen en afstraffingen. Gewoon de natuurlijke concequenties. Die vaak konden worden opgevangen door de “community”.

Als je kijkt naar deze lijst, zijn de klusjes basis dingen om te leven als mens. Op een bepaald moment hebben we dit echter opgesplitst in 2 dingen: werken en “thuis blijven”.

De thuisblijvers

Een niet werkende “thuisblijfmoeder”  heeft nu vaak een trieste associatie gekregen. “Oh jij doet niks?”  wordt er dan gevraagd. “Eh, jawel, ik zorg voor een volgende generatie!” zou je antwoord dan kunnen zijn. Een meer eervolle taak is er niet! Maar helaas kijken de meeste mensen op deze moeders neer. Ongelooflijk.

Alleen hebben we in onze huidige maatschappij besloten, om deze heilige taak niet te belonen, maar af te straffen. Als je voor huis en kinderen zorgt, heb je geen geld om van te leven. Dus wordt je gedwongen (mits je gezegend bent om te kunnen leven van het salaris van je partner en deze partner nog is je leven is) om werk te zoeken, je kind af te leveren bij een dagopvang en/of bso en vervolgens  je geld naar de kinderopvang te brengen. Je mag blij zijn als je genoeg overhoud om normaal van te leven. Ben ik de enige die dit enorm onlogisch vind klinken?

En dan kloppen we onszelf ook nog op de schouders! “Wat zijn we een vrij land he? En alles is zo goed geregeld! Zorg, kinderopvangtoeslag, wat hebben we en geluk hier te leven!” Ik vind dat geen vrijheid. Jij wel?

Het werkvolk

Dan heb je de werkende kant. Dat zijn dus de mensen die werken in ruil voor geld, vaak buiten de deur. Hoe meer hoe beter en hoe meer “succesvol” je genoemd wordt. Dat geld is nodig om eten van te kopen, een huis te betalen en al die basis zaken zoals hierboven beschreven. That’s it. Dat is de basis waarom we banen in het leven hebben geroepen.

Dat werk is echter niet gegoten in de jas van dienst/product ruil , maar in een zoveel-uren-contract. Heel bijzonder. We vinden het dus met z’n allen blijkbaar heel belangrijk hoe lang iemand iets doen en niet wat het resultaat is. 

stress

Het is niet meer genoeg

Toch gaat er iets niet helemaal lekker. Het aantal overspannen en burn-out mensen is nog nooit zo hoog geweest. Kinderen ontsporen, Sociale afspraken moeten ingepland worden voor weken in de toekomst… Waar zijn we mee bezig?
Het gaat over het algemeen genomen niet goed met ons, de druk wordt te hoog, we missen iets, we worstelen. We willen het blijkbaar anders, ook al beseft niet iedereen het helemaal. Het verwarrende is dat je jezelf vaak voelt falen als je overspannen of burn-out bent. Je geeft jezelf de schuld, je voelt je zwak. Logisch ook, want alle hamsters rennen nog rond in dat rad en jij kunt niet meer meedoen…

Dan kun je of keihard gaan werken aan herstel met als doel zo snel mogelijk weer mee te kunnen doen. Of je blijft hangen in de ellende, voelt je slachtoffer en komt niet meer van de bank af, lamgeslagen.

De werkgever gaat dan allemaal stappen nemen om te zorgen dat de persoon in kwestie zo snel mogelijk weer aan het werk kan. Ook logisch. Alleen…dat zou niet het doel moeten zijn! Het doel van het bedrijf, maar ook van de hele maatschappij, zou moeten zijn: het zoeken naar de oorzaak van deze verschijnselen. Het is geen symptoom wat bestreden moet worden. Het is een signaal dat er iets niet klopt, hoe we met z’n allen leven.

Dit gaat dus niet de goede kant op. Het moet anders.  Maar wat dan?

Verandering, hoe dan?

Voor de duidelijkheid: ik ben echt wel dankbaar voor de dingen die ik heb en dat we in Nederland in vrijheid kunnen leven, zonder oorlog en redelijk veilig zijn met z’n allen. Maar juist met zoveel welvaart en middelen, kunnen we toch een veel mooier en vrijer land creëren? Als je dankbaar bent en vervolgens je oogkleppen op zet of de deur dicht gooit, komen we niet verder. Voor verbetering en verandering is actie nodig en voor actie is een keuze nodig. Willen we het anders? Dan begin dat bij een plaatje, creeer een plaatje van hoe jij het zou willen zien. Hoe het goed is voor iedereen. En ga er dan voor! Met kleine stapjes maak je verschil (weer die milimetermovement!)

Nu is het natuurlijk zo dat je de politiek of bedrijven kunt gaan bekritiseren, maar het feit is, dat zulke veranderingen er gewoon in sluipen. En elke generatie doet het zoals ” het hoort” of zoals het voor hem of haar het beste uitpakt op de korte termijn.

Ik wil bij dezen graag een oproep aan iedereen doen: ga meer nadenken vanuit wat je wenst in plaats van hoe het nu gedaan wordt. Dat werkt aanstekelijk en zo maken we de wereld een mooiere plek die meer aan sluit bij wat wij nu nodig hebben en wensen. Iedereen is zelf verantwoordelijk voor zijn of haar keuzes en gedrag, dus een schuldige zoeken heeft geen zin. Het heeft wel zin om te kijken hoe we het dan wel willen en hoe we dat kunnen bereiken.

Het is nou eenmaal (gelukkig!) zo, dat we het zo goed hebben dat we in ons werk in de huidige tijd meer willen. Nou ja misschien niet meer, maar iets anders. Sterker nog, we willen het niet alleen, maar soms belanden we regelrecht in een burn-out door niet naar onze behoeften te luisteren!

Waar het vroeger nog voldoende was om te werken om te kunnen overleven, is het nu zo dat we het nodig hebben op de een of andere manier geestelijke vervulling uit onze baan te halen.

Dat kan bijvoorbeeld de functie-inhoud zijn, collega’s, een goed doel om voor te gaan. Maar ook werk-prive balans, verminderde druk en minder perfectionisme.

doel

Dit werkt veel verder door dan hoe je werkdag eruit ziet. Het gaat ook om hoe we onze kinderen opvoeden, welke materiële eisen we stellen (worden we daar nou echt gelukkig van?!), hoeveel en hoe we social media gebruiken, hoe we voor onszelf en onze gezondheid zorgen, etc.

In het verre oosten (nou ja tegenwoordig s het niet zo ver meer eigenlijk he ;)), behandelen artsen patienten om gezond te blijven. Hier wachten we tot we al ziek zijn en gaan dan naar een arts. Die vervolgens niet gaat zorgen dat we weer in balans komen en fit worden, maar die een pleistertje plekt op een symptoom. Zo onlogisch!

Laten we, om verandering in te zetten, gaan beginnen met denken in oorzaken, wensen, vertrouwen, heelheid en saamhorigheid. Als we die vervulling in ons werk zoeken, laten we het creëren! Als we balans zoeken om meer rust te vinden, laten we zorgen dat iedereen die rust kan pakken! Als we voelen dat we het nooit goed genoeg kunnen doen, laten we stoppen met elkaar pushen, vergelijk en laten we inzetten op elkaars krachten ipv een prestatiecultuur waarin alles meer en beter moet! Leven en handelen vanuit vertrouwen in plaats van angst. Ik weet zeker dat dan iedereen er beter uit komt…

Ik weet (oh echt, ik weet) hoe angst ervoor kan zorgen dat je niet veranderd, geen stap meer naar links of rechts zet en het zo doet als je altijd gedaan hebt. Dat je denkt: “laat die anderen het maar doen, ik haak wel aan als het veilig en stabiel is”. Het is wellicht niet zo makkelijk om het echt anders te doen….

Maar, lieve lezer:

Als je doet wat je altijd deed, zul je krijgen wat je altijd kreeg….

So, let’s do this!

Word je warm van dit verhaal, voel je het ook zo? Dan vraag ik je om je eerste stappen te zetten! Al is het maar een kleintje. Wat kan dit dan voor stap zijn? Hieronder wat “food for thought”:

Als werknemer

  • Alleen omdat iedereen buiten zijn of haar contract om, 5 uur extra werkt omdat het ” bij de functie hoort”, betekent het niet dat jij dat ook moet doen omdat de massa het doet. Of omdat je bang bent dan ontslagen te worden. Dus hup, maak je er ipv 5>  6 uur van. En zo gaat het maar door, tot….er letterlijk mensen neervallen. Serieus, extra werken buiten je contract om, is het idiootste wat ik ooit heb gehoord. En het pad dat je moet volgen om burn-out medewerkers te krijgen is dit dus deze.
  • Dus: vraag een gesprek aan op je werk, gooi het open en leg je denkwijze uit. Je bent welwillend, je wil hard werken, je steentje bijdragen, maar niet ten koste van alles. Is er een middenweg te vinden? Zijn er veranderingen mogelijk?
  • Vraag na bij een organisatie (bv FNV) of andere mensen die het anders willen. Het hoeft niet gelijk het hele pakket te zijn. Ga stap voor stap, 1 onderwerp tegelijk.
  • Vraag je af of deze baan en deze werkgever bij je passen en jij bij hun. Als je het anders wilt, doe het zolang je nog fit en gezond bent.
  • Kijk eens naar je prive leven, je gezondheid, je leefstijl. Laad je je batterij hiermee op? Of loop je langzaam leeg? Waar ligt het aan? Welke factoren zorgen hiervoor en hoe zou het anders kunnen?
  • Waar wordt je blij van? Wat doe je liever niet meer? Leer nee zeggen!
  • Schroom niet om hulp te vragen aan anderen, of dat nu je vriendin is of een professional. Je faalt niet, je bent sterk als je op zoek gaat naar een nieuwe weg!

Als werkgever

  • Alsjeblieft, stop met het opjutten van je personeel. Zie punt 1 van het rijtje hierboven.
  • Luister naar je eigen stem, niet met je chef-pet op, maar met je mensen-pet. Wat vind jouw innerlijke ik hiervan? Hoe ben je nu bezig, is dit goed voor jou, of voor iedereen? Hoe voel je je hier echt bij?
  • Wat houdt je tegen om het anders te doen? Is het angst? Is het een praktische reden, kun je daar iets aan doen?
  • Communiceer. Connect. Als je over “the big picture” gaat nadenken en sparren met anderen, kun je soms tot verrassende uitkomsten komen.
  • Denk aan het grote plaatje, de lange termijn. Wil je je werknemers fit houden? Kijk dan voordat ze uitvallen naar hoe het gaat met hun batterij, met hun werk-prive balans. Ga in gesprek met ze, direct. Of werk samen met een professional. Zie jezelf als die Chinese dokter aan de andere kant van de aardbol. Wat zou je doen, als je betaald werd om je werknemers gezond en happy te houden?
  • Luister naar jezelf. Hoe gaat het met je eigen batterij en behoeftes? Wordt je vervuld, waar gaat je hart sneller van kloppen?
  • Kijk naar het natuurlijk bioritme, reisafstand, sterkte punten, etc van je personeel en gebruik deze. Het kost misschien even tijd, deze afstemming, maar de kans is groot dat de mensen gelukkiger, fitter, gezonder en efficiënter zijn op de werkvloer en thuis.
  • Zie het goede in de ander, dit voedt het werken uit vertrouwen en niet uit angst.

Voor nu, laat ik het even hier bij.

Mijn motto is: Ga werken in je leven, niet werken om te leven.

Wil je een nuchtere, niet zweverige, enorm gedreven en tikkeltje spirituele sparringspartner? Of wil je op het gebied van mentale en fysieke gezondheid een programma volgen voor jezelf je personeel? Stuur me dan een berichtje. Hieronder, op info@noukanatuurgeneeskunde.nl, of via social media. Delen mag!

Ben je er zelf al mee aan de slag? Het lijkt me enorm leuk om te horen op welke manier je dit doet!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *